Oprichting Vosseveld was aanzet tot een bloeiende vereniging Bestaansrecht in de loop der jaren duidelijk aangetoond

Een feestje in 1943 was er de oorzaak van dat de voetbalvereniging Vosseveld werd opgericht. Dit feestje was georganiseerd door café De Steengroeve, (bij velen nog beter bekend als "De Kok").
Het café bestond twaalf en een half jaar en dat feest werd met de vaste klanten uitbundig gevierd. Onder die veste klanten waren een aantal knapen uit het Vosseveld en de Brinkheurne vergezeld van hun vrienden. Het was nog steeds oorlog, al merkte je daar in Winterswiik relatief weinig van, veel vertier was er echter voor de jongelui ook niet en zo'n fëestje nas een leuk verzetje.

Gedurende het feest kwam het gesprek op voetbal en de Vosseveldse jongens, waaronder Jan Bonnink en Henk Slagter, opperden het idee dat het best leuk zou zijn om wat voetbalwedstrijden te spelen. Een van de aanwezigen wakkerde dit vuurtje aan, door te zeggen dat er in de buurtschappen Miste en Woold ook zo over gedacht werd en men graag tegenstanders had. Het idee nam steeds concretere vormen aan en ter plaatse werd hesloten om een voetbalclub op te richten. Een naam was ook al snel gevonden en wel Voetbal Vereniging Vosseveld afgekort V.V.V.

Benodigdheden

Een voetbalvereniging oprichten is niet zo moeilijk, maar dan. Hoe kom je aan een veld, ballen, schoeisel enzovoort.

Het terrein was al vrij snel opgelost omdat de eigenaar van café De Steengroeve wel een veld had en dit beschikbaar stelde. Schoeiselwas in de oorlogstijd moeilijker aan te komen, maar na enig beraad werd besloten dat met een paar "hoge kistjes" best een balletje kon worden getrapt. Het volgende probleem was om aan ballen te komen. Dat was in de oorlogstijd een zeldzaam artikel. Goede raad was duur, maar er werd een oplossing gevonden. Henk Slagter (hij kwam later in de oorlog om) werd naar het westen gestuurd, waar de hongersnood groot was. In zijn bagage een voorraad boter en spek. Deze artikelen moest hijom zien te ruilen voor leren ballen. Dit lukte hem vrij vlot en V.V.V. kon voetballen.

Organisatie

Nu het zover was dat men kon gaan voetballen moest er het een en ander georganiseerd worden en ook daarvoor heb je mensen nodig. Men klopte aan bij "de Bróker" in de Brinkheurne en niet tevergeefs. Gerrit Rensink toonde zich bereid om het secretariaat op zich te nemen.
Aan hem heeft Vosseveld heel veel te danken. Hij was een soort duizendpoot, die veel wist te organiseren en dat vele jaren lang. Ook via "de Bróker" wist men Gerrit Willink te strikken voor het voorzitterschap van de vereniging. Hijwas geen onbekende in de voetbalsport en daarnaast ook nog scheidsrechter. Nu waren de belangrijkste zaken geregeld. Er werd besproken of men zich gelijk aan zou sluiten bij de KNVB. Maar omdat er door de oorlog bijna geen competitie was en daarnaast ook vervoersproblemen bestonden, besloot men hier van af te zien. Dit besluit werd mede beïnvloed door het feit dat men zich niet wenste in te schrijven bij de door de Duitsers ingestelde Kultuurkamer.

Boerencompetitie

Intussen bleef men echter niet stilzitten, er werd wel degelijk gevoetbald. Men speelde in een onderlinge competitie met elftallen uit de andere buurtschappen. Dit- "wilde voetbal" verdiende deze naam soms terecht. Maar de belangstelling voor de voetbalsport was gewekt en werd steeds verder uitgebouwd.
In deze competitie, die de bijnaam kreeg van "boerencompetitie" werd elke zondag gespeeld en wie niet zelf hoefde te spelen. ging kijken. Op fietsen met massieve banden (andere waren er in de oorlogstijd niet) werden de afstanden tussen de buurtschappen overbrugd. Gezelligheid en saamhorigheid waren troef. Twee factoren die bij de oprichting van Vosseveld voorop stonden.

Einde oorlog - Begin van succes

In 1945, toen de oorlog eenmaal voorbij was, sloot de club zich gelijk aan bij de KNVB onder de naam Vosseveld. De afkorting V.V.V. mocht niet meer worden gebruikt, omdat er reeds meerdere verenigingen waren met deze letters. Men kon beschikken over 1 elftal en dat werd ingedeeld in de derde klasse van de GVB. In deze klasse heeft men niet lang vertoefd, want reeds in het seizoen 1947- 1948 werd Vosseveld kampioen". Hierdoor promoveerde men naar de tweede klasse.
In deze klasse kon men zich goed handhaven en werd zelfs tweede. Aangezien een tweede plaats ook recht gaf op promotie, speelde men in de competitie 1949- 1950 1e klasse GVB. In deze klasse heeft men gespeeld tot 1956. In dat jaar degradeerde Vosseveld naar de 2e klasse GVB. In de jaren die volgden is men nog 1 laar teruggeweest in de 1e klasse, maar men degradeerde weer naar de 2e klasse.

ln de jaren 80/90 werden vele aansprekende successen behaald.

In 1986 promoveerde Vosseveld onder leiding van trainer Herman Beijers na een gelijkspel tegen Lochhuizen naar de eerste klasse. In 1992 promoveerde Vosseveld naar de hoofdklasse, waar men zich in 1993 met succes wist te handhaven. Daarnaast slaagde Vosseveld er dit jaar als eerste Winterswijkse club in om de Gelderse beker te veroveren. Om het succes te completeren werd ook de federatiebeker gewonnen en mocht men zich Winterswijks kampioen noemen. In 2009 zijn we na een record periode (5 seizoenen) in de 4e klasse gedegradeerd naar de 5e klasse maar wie weet wat seizoen 2009/2010 voor ons in petto heeft, het begin is in iedergeval goed.

Groei

Intussen was de groei van het ledental op gang gekomen. Begonnen met 1 elftal was er al spoedig een 2e elftal en ook de jeugd liet niet lang op zich wachten. In 1956 telde de club ongeveer 1OO leden. De groei heeft zich steeds gestaag doorgezet. In 1993 stond de teller op 270 en september 2009 hebben we 333 leden in het bestand staan.

Zwerven

Vosseveld heeft in de vijftig jaar van haar bestaan al vele terreinen bespeeld. Zoals reeds gememoreerd, werd begonnen op een terrein bij "De Kok". Daarna werd gevoetbald bij de Steen- en Kalkgroeve, achter "de Schreur" waar nu het SKVW-terrein is. Vervolgens bij "Den Harden" aan de Bataafseweg, bijVan Eerden aan de Kottenseweg en aan de Steengroeveweg.

Toen was men echter al zover dat de leden zelf een kleedlokaaltje bouwden, zodat de kleren tijdens de wedstrijd niet over het prikkeldraad hoefden te hangen. Het verlangen naar een goed bespeelbaar eigen terrein bleeÍ. Het verkrijgen en in orde maken van een dergelijk terrein was echter eên te grote krachttoer voor een zo kleine vereniging. In die fase gingen gelukkigerwijs de buurtbewoners zich er mee bemoeien. Een vijftal getrouwe supporters stak de hoofden bijeen. En zowaar gelukte het Jan te Lintum, Jan Roerdinkholder, Joham Beijers, Jan Meijnen en Bernhard Oonk om zoveel geld en mankracht bij elkaar te krijgen, dat voor Vosseveld een nieuw terrein aangelegd kon worden aan de Horstweg.

In het begin van de vijftiger jaren kwam dit terrein klaar en Vosseveld beschikte over een terrein waar menig club binnen de GVB jaloers op was. Het zwerven was voorbij. Het terrein aan de Horstweg mag er nog steeds zijn. Vosseveld is trots op haar complex.

Voorzitters

Vossseveld heeft in de loop der tijden verschillende voorzitters gehad. De eerste was G.W. Willink (hijwerd benoemd tot ere-voorzitter). Zijn opvolger was "meister" J.D. Heesen, die op zijn beurt opgevolgd werd door Willem Visschers. Daarna kwamen Jannie Slotboom en Th. Kobes. Onder de bezielende leiding van laatstgenoemde heeft Vosseveld de beschikking gekregen over een prachtige kleed- en clubaccommodatie.
Nadien zwaaide B.J. "Broer" Bonhof de scepter bij de club. In 1985 was het Jan Mentink die het roer overnam en veel goed werk verrichtte. In 199O werd hij opgevolgd door Hans Willekes (update zal binnenkort volgen)

Trainers

De vereniging heeft vele trainers gekend. Zonder wie dan ook tekort te doen, springt de naam van Willem Wormgoor er gelijk uit. Hij was het, die Vosseveld in de beginjaren tot successen bracht. Heel veel jaren zorgde hij ervoor dat de spelers niet alleen conditioneel sterk in het veld kwamen, maar "zijn" jongens ook wist te inspireren tot grote inzet. De meeste oud- spelers van Vosseveld zullen het nog wel weten. Op zaterdagavond voor een belangrijke wedstrijd zat zo ongeveer het hele elftal bij Wormgoor thuis aan de Jeugdkerkstraat. Het was daar een gezellige boel. Bier en een borrel werden op zo'n avond niet aangeraakt. De spelers hadden er wat voor over om te presteren. Kom daar tegenwoordig eens om! Na Wormgoor zijn er nog vele trainers geweest.
Als laatste trainer is nu sinds 1997 Frank Verheijen in dienst.

Twijfels overwonnen

Er waren zo'n 5O jaar geleden verschillende mensen die sceptisch stonden tegenover de oprichting van een voetbalclub in het Vosseveld. Voetballen was in die tijd niet zo populair als nu, maar het grootste bezwaar van deze mensen was, dat men in het Vosseveld geen "voedingsbodem"" zag voor een dergelijke vereniging. Vosseveld heeft bewezen dat het kon en nog kan. De meeste leden hebben zich vanaf het begin aan thuis gevoeld. Bij deze club, ongeacht uit welk gedeelte van Winterswijk ze afkomstig waren. Hieruit moge wel blijken hoe belangrijk sfeer en teamgeest binnen een vereniging zijn. Daarnaast was de bouw van de Pelkwijk in die jaren ook een belangrijke injectie voor het ledental van Vosseveld.

De voetbalsport is primair bij een voetbalclub, maar de bijkomende factoren bepalen meestal of het goed of slecht toeven is bij een vereniging. Binnen Vosseveld heeft sportiviteit een grote waarde, dat blijkt wel uit het eerste huishoudelijke reglement van de vereniging. Daarin staat geschreven: BELANGRIJK is, zoveel mogelijk wedstrijden te winnen. BELANGRIJKER is, altijd sportief te zijn en te blijven. Het is waarschijnlijk in deze geest en door deze mentaliteit dat de vereniging een goede plaats heeft ingenomen in het Gelderse voetbalgebeuren. Het is zeker ook mede hierdoor, dat men zich in de loop der jaren heeft kunnen handhaven en groeien tot de waardevolle vereniging die het heden ten dage is.

Voorzitters
1945-1946 Gerrit Willink
1946-1960 “Meister” J.D. Heesen
1960-1968 Willem Visschers
1968-1972 Jannie Slotboom
1972-1977 Th. Kobes
1977-1985 “Broer Bonhof”
1985-1990 Jan Mentink
1990-1995 Hans Willekes
1995-..... Rob Berendsen
....-2000 Henk Beijers
2001-2004 Andre Blom
2004-2006 Hans Heinen
2007- Harry Bakker

Trainers
1972-1977 Bennie Helmink
1977-1981 Gerrit Bemers
1981-1983 Henk Beijers
1983-1987 Herman Beijers
1987-1989 Jan Blanckenborg
1989-1989 Harm Beskers
1989-1993 Henk de Heus
1993-1995 Harm Beskers
......... Joop ter Hedde
........ Jan Knuivers Sr.
1997-2001 Frank Verheijen
2001-2003 Marco Wiggers
2003- Frank Verheijen
Binnenkort zullen ook de ontbrekende jaartallen worden ingevuld.

Een voetbal verkrijgen via ruilhandel!

Nu worden voetballen online besteld middels een mailtje via de pc, maar dat was vroeger wel even anders! Toen de club midden jaren 40 gestalte kreeg ,was het verkrijgen van een voetbal nog een hele klus. Er was schaarste aan alles. maar ook toen waren de Vossen al slim en vindingrijk; men verkreeg de ballen via ruilhandel. Henk Slagter reed regelmatig met een vrachtwagen voor de Steengroeve naar Rotterdam en in ruil voor boter en spek ,kreeg hij een leren voetbal mee.Zo"n bal was in die tijd niet geheel zonder gevaar , want door het ijzeren ventiel kon je een aardige hoofdwond oplopen; zo weet Vos van het eerste uur Jan ( Jannie ) Slotboom zich te herinneren

Waar is de Mol?

Midden jaren 70 beschikte Vosseveld over een beer van een keeper, Hans Wiggers. Hans ramde elke bal, en vaak ook de tegenstander, uit de goal en ving de bal nog op een ouderwetse manier ( op de borst ) op. Hans straalde van zelfvertrouwen en zakte zelden door de grond...........tot die ene zondagmiddag tegen sp.Meddo. Niet dat hij slecht speelde, hij zakte echt door de grond.
Een mol had een enorm gangenstelsel onder het veld gegraven en toen Hans met zijn zevenmijls pasen de goal uit kwam, klapte het ondergrondse bouwwerk in en werd Hans op eens een kleine jongen. Vol ongeloof riep hij; "waar is de mol "? De dag erop berichte de regionale media volop over het bizare incident.

Nestgeur Vossen.

Het lijkt al eeuwen geleden dat de een oude bus nog dienst deed als kleedkamer en de club bestond uit komplete famillies Kimmels,Sonderen en Kobussen die achter een handgenaaide lerenvoetbal aan renden, toen de Steengroeve nog Steengroeve heette en in het gelijknamige cafe de prijzenkast van de Vossen prijkte. De Vossen speelden nog onder de vlag van de Geldersche Voetbalbond en de uitwedstrijden werden per fiets bezocht. De eerste verlichting op het veld zou nu het predikaat van schemerlamp niet misstaan en van douches en vloerverwarming had men nog niet gehoord. Maar wat gebleven is zijn de heroische kasseien waarover men moet gaan om de club te bereiken die gelukkig nog steeds die warmte uitstraalt die de oude Vossen in de vorige eeuw voor ogen hadden toen ze de club oprichten

Wedstrijdbespreking bij de trainer thuis.

Er was een tijd dat Vosseveld niet beschikte over kleedkamers en een kantine, we praten dan over midden jaren 40. De wedstrijdbesprekingen vonden plaats bij de trainer thuis.
Èèn van de eerste trainers was Wormgoor, en hij liet zijn spelers aan huis komen voor de wedstrijdbesprekingen. In zijn huis aan de Jeugdkerkstraat legde hij zijn strijdplan uit, gewoon op een krijtbord, een whitebord of laptop was er uiteraad nog niet!

Vosseveld haalt De Telegraaf!

In de zomer van 2005 schreef Vosseveld de KNVB een boze brief, leden van de club werden namelijk lastig gevallen door het voetbalblad ELF. Leden van Vosseveld werden thuis, soms zelfs laat op de avond, gebeld door een vriendelijke maar in sommige gevallen opdringerige dame die leden ronselde voor het blad. Bij het afsluiten van tien abonnementen zou de club een bal cadeau krijgen. Men vertelde dat al veel Vossen lid waren geworden en dat als je geen lid werd de club eigenlijk dupeerde. Vosseveld was echter van mening dat de bond de gegevens van haar leden niet zo maar mocht verkopen, en protesteerde zodoende hier tegen. Men wenst niet dat de Vossen slachtoffer werden van deze telefoonterreur. De brief haalde de Telegraaf en toen bleek dat veel meer clubs niet te spreken waren over de handelswijze van zowel ELF als de KNVB. Uiteindelijk maande de bond ELF om haar praktijken aan te passen!

Van club verkassen bracht vroeger heel wat te weeg!

Decennia lang bleven spelers hun club trouw, hele families waren vaak met een club verbonden en je haalde het niet in je hoofd om naar een andere club te gaan. Vandaag de dag is dat heel anders en spelers ruilen van club zonder discussies in de families,buurt of vereniging. In het seizoen 65/66 had Vosseveld een heus talent in huis; Bert Slotbom, spelend voor de C jeugd. Bert scoorde 56 goals ( 8 maal in èèn wedstrijd ) en het team werd kampioen met 124 gescoorde goals. Dat bleef ook WVC niet onopgemerkt en Bert verkaste naar WVC. Bert wilde hogerop en bleef ook bij WVC het net vinden .Toen de overschrijving rond was en bekend werd stond er diezelfde avond al een boze Vos aan de deur van de vader , en ook nog eens voorzitter, Jannie Slotboom . De man vroeg zich af hoe het toch mogelijk was dat de voorzitter zijn zoon naar WVC liet gaan!